Μια συνοπτική ιστορία του Νιουκάσλ.

Μια πόλη τεσσαρών ονόματων

Ποιο ήταν το πρώτο όνομα;

Πριν από περίπου δώδεκα χιλιάδες χρόνια σ’αυτή την περιοχή το κλίμα άρχιζε να ζεσταίνει, αλλάζοντας το περιβάλλον. Ο πάγος έφευγε και χορτάρι και δέντρα άρχισαν να φυτρώνουν. Ζώα πολλών νέων ειδών μπορούσαν να ζουν εδώ, και ύστερα από τα ζώα οι άνθρωποι ήρθαν για να τα κυνηγάνε για φαγητό. Αυτοί οι άνθρωποι δεν άφησαν τίποτα γραμμένο για τη ζώη τους, αλλά βεβαίως ξέρουμε κάτι για αυτούς. Ήταν Κέλτες, όπως οι άλλοι κάτοικοι της Βρετανίας στους αιώνες προ Χριστού και η αρχαιολογία μπορεί να μας δείξει κάτι για τη ζώη τους - σημεία ενός γεωργικού πολιτισμού, π.χ. κεραμικά, και μετάλλινα εργαλεία και όπλα. Στο Μπένουελ ένας βωμός για έναν θέο έχει βρεθεί – πιθανώς οι άνθρωποι έδωσαν το πρώτο όνομα του τόπου τους μόνο που δεν το ξέρουμε! Όλες αυτές οι αλλάγες συνέβαιναν πολύ αργά, κατά χιλιετίες, αλλά η επόμενη αλλαγή ήταν πιο ξαφνική και μεγάλη!
Ήρθαν, είδαν, νίκησαν!

Το 43 μ.Χ άρχισαν οι Ρωμαίοι την κύρια εισβολή στη Βρετανία και σε λίγο ήταν στον βορρά. Είχαν συμφωνίες με μερικούς τοπικούς άρχοντες και κιόλας στον πρώτο αιώνα μ.Χ. πολλοί ρωμαίοι στρατιώτες ήταν στα κάστρα στο βόρειο σύνορο της Αυτοκρατορίας – το Στέινγκεïτ, δηλαδή το λιθόστρωτο. Βεβαίως είχαν και εμπόριο με τους άνθρωπους από την κοντινή περιοχή – υπάρχουν λογαριασμοί για μπίρα από έναν τοπικό ζυθοποιό, ένα παλιό είδος του Νιούκασλ Μπράουν ίσως. Αλλά προβλήματα υπήχαν με μερικές φυλές που επιτέθηκαν το 115 μ.Χ. – οι Μπργκάντες π.χ. – και είχαν νίκες! Οι Ρωμαίοι έπρεπε να κάνουν κάτι. Το 122 μ.Χ. ο Αδριανός, ο Αυτοκράτορας, έφτασε με το πλοίο από τη Ρώμη. Η γραπτή ιστορία του Νιουκάσλ άρχισε τότε – οι Ρωμαίοι έγραφαν όλα! Έχτισαν ένα γεφύρι πάνω από το ποτάμι και ο τόπος πήρε το όνομα του γεφυριού – το Πονς Αίλιους, το πατρικό όνομα του Αδριανού. Ξέρουμε τι ήταν το σχέδιο του Αδριανού– ένα δυνατό σύνορο για την Αυτοκρατορία, και γι’αυτό έχουμε τώρα το Τείχος του Αδριανού. Για αρκετό καιρό λειτουργούσε σαν τείχος, αλλά τελικά δεν έφτανε γιατί υπάρχαν προβλήματα όχι μόνο στον βορρά της Αυτοκρατορίας - και οι Σάξονες ερχόμαν!





Ο Αιώνας των Σαξόνων

Η αναχώρηση των Ρωμαίων έγινε σιγά-σιγά, όχι από τη μια μέρα στην άλλη και όχι όλοι τους έφυγαν. Βεβαίως οι Κέλτες έμειναν, πιθανώς κοντά στο Ρωμαïκό γεφύρι που στεκόταν ακόμα. Οι Σάξονες ζούσαν ήδη στην Βρετανία, στο Ρωμαïκο στρατό και στα νότια, στο Κεντ. Για πολύ καιρό η κατάσταση δεν ήταν σαφής αλλά στο τέρμα του έκτου αιώνα οι βασιλιάδες της Νορθουμβρίας ήταν Σάξονες. Οι πρώτοι από τους βασιλιάδες δεν ήταν χριστιανοί, και ήταν ένα σημαντικό βήμα όταν ο Έντουιν βαφτίστηκε. Για σχεδόν δυο αιώνες η Νορθουμβία είχε ένα χρυσό αιώνα με δυνατούς βασιλιάδες και ιδιαιτέρως με το μεγάλο πρόσωπο – το Μπίιντ. Μολονότι ο Μπίιντ πέρασε σχεδόν όλη τη ζωή του σ’ένα μοναστήρι στο Τζάρω γνώριζε καλά το τόπος κοντά στο Ρωμαïκο γεφύρι που γεννήθηκε ίσως. Έγραψε για το βάφτισμα ενός βασιλιά στο “Ad Murum” (Στο Τείχος). Ο Μπïιντ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους σοφούς του αιώνα του και το μοναστήρι στο Τζάρω ήταν γνωστό σ’όλη την Ευρώπη. Ο Μπïιντ έγραφε για πολλά θέματα αλλά κυρίως είναι γνωστός σαν «πατέρας της αγγλικής ιστορίας». Τότε ο τόπος κοντά στο γεφύρι είχε ένα νέο όνομα – τον έλεγαν «Μόνκτσεστερ» και δεν ήταν καθόλου γνωστός! Σε λίγο, όμως, ένα μεγάλο σοκ ήρθε στην περιοχή – δηλαδή οι Βίκινγκς! Σήμερα οι Βίκινγκς δεν βλέπονται τόσο αρνητικά αλλά στο τέλος του όγδοου αιώνα λέγονταν «οι λύκοι της θάλασσας» και ήταν αληθινά τρομακτικοί φέρνοντας την καταστροφή στα χωριά, τις εκκλησίες και τα μοναστήρια





To Νιουκάσλ γεννιέται
Ο καιρός πέρασε και τον ενδέκατο αιώνα οι Βίκινγκς δεν ήταν πια τρόμεροι ξένοι φέρνοντας καταστροφή. Ζούσαν στα χωριά και στις πόλεις (ο βασιλιάς Κνουτ ήταν Βίκινκγ). Ο χρόνος 1066 είναι γνωστός στην Αγγλία – η χώρα είχε ένα νέο βασιλιά – το Γουλιέμο τον Κατακτητή. Αυτός είχε δυσκολίες εδώ στο βορρά γιατί αυτή η περιοχή δεν τον ήθελε και ο βασιλιάς της Σκωτίας ήταν πάντα πολέμιος! Για να κρατήσει την περιοχή ο Γουλιέμος έδωσε μεγάλη δήναμη του επίσκοπου του Ντάραμ, και ο Ρόμπερτ, γιος του βασιλιά, έκτισε ένα νέο κάστρο. Το Νιουκάσλ γεννήθηκε με το τέταρτο όνομα του. Λίγο αργότερα η πόλη γινόταν σημαντική για τους βασιλιάδες εξαιτίας της Σκοτίας – πάντα ένα πρόβλημα – και αυτή η πόλη με το νέο κάστρο δεν ήταν μακριά. Το Νιούκασλ γινόταν επίσης εμπορική πόλη, οι βασιλιάδες έδιναν μονοπώλια στην πόλη και η πόλη πλήρωνε φόρους στους βασιλιάδεσ που χρειαζόνταν βεβαίως πάντα το χρήμα. Αγορές επιτρέπονταν και οι έμποροι γινόνταν πλούσιοι, πουλώντας πολλά πράγματα στην Ευρώπη. Το ποτάμι ήταν σημαντικό γι’αυτό το εμπόριο. Τα κύρια πράγματα στα πλοία για την Ευρώπη ήταν μαλλί,

εργασία της Ντόρις Ντανς , Μάιος 2008