O ΚΟΣΜΟΣ ΤΟΥ NEWCASTLE


ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Δεν κατάγομαι από το Newcastle – είμαι από την νοτιοδυτική Αγγλία, και για περίπου 30 χρόνια έμενα στο εξωτερικό. ‘Ετσι, στο Newcastle βρίσκομαι από το 1997, όταν ο γιός μου άρχισε τις σπουδές του στο πανεπιστίμιο του Newcastle. Μέχρι τότε ήξερα ελάχιστο για το μέρος και ακόμα λιγότερο για τον κόσμο. Σήμερα το Newcastle φημίζεται για τη νεολαία του, για την ζωή του και τον λαό. Δείτε μαζί μου τον κόσμο του Newcastle που τόσο αγαπάω.


ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ 1998 – Newcastle - J

O J, ετών 6, έρχεται στην τάξη, τρέχει στην ακγαλιά μου, μου δίνει ένα φιλί και περιμένει ανυπόμονα τη σοκολάτα και τα μπισκότα που του ετοιμάζουμε για πρωινό. Με τα ξανθά μαλλιά και μπλε μάτια του, ο J είναι ένα πάρα πολύ όμορφο παιδί. Δεν φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, να διαφέρει από τ’άλλα παιδιά στην ηλικία του. Τότε, γιατί βρίσκεται εδώ, στην ομάδα αυτή; Ξεκινάει το μάθημα. Είμαι υπεύθυνη για μόνο 4 παιδιά – πό 6 εώς 8 χρονών. Κάθε παιδί χρειάζεται ένα ιδιαίτερο πρόγραμμα, διαχείρηση και αντιμετώπιση. Για μένα, τα παιδιά αυτά εκπροσωπεύουν έναν κόσμο γνωστό αλλά, συγχρόνος, αγνώστο, φτωχό, κοινωνικά απομακρυσμένο και με λίγες ελπίδες για μια καλύτερη ζωή. Σε λίγο, O J, είτε επειδή βαριέται, είτε γιατί νομίζει ότι ‘δεν μπορεί’, πετάει το μολύβι του 10 μέτρα μακριά, και το τετράδιό του ταξιδεύει στην αντίθετη κατεύθυνση. Η καρέκλα του πέφτει προς τα πίσω και με χτπάει στο χέρι. Τον παίρνω σφιχτό αγκαλιά για να περιορίσω τα χτυπήματα και τις κλωτσίες του. Με σιγανή φωνή του εξηγώ ότι λυπάμαι ότι έχει χάσει τον έλεγχο, αλλά εάν μπορεί να χαλαρώσει λιγάκι, μπορώ και εγώ. Του εξηγώ ότι πρέπει να μαζέψει τα πραγματά που πέταξε και εάν αρχίσει να το κάνει τώρα, δεν θα χάσει το διαλειμμά του (και ακόμα ένα φλυτζάνι σοκολάτα με μπισκότα). Δεν υπάρχει σχολείο στην πόλη που θα τον δεχόταν – εμείς είμαστε Η ΜΟΝΗ ελπίδα του - για το τώρα και το μέλλον του. Κάθε μέρα που περνάει, τα επεισόδια αυτά λιγοστεύουν. Κάθε μέρα τον δέχομαι σαν να ήταν το καλύτερο παιδί του κόσμου. Κάθε μέρα O J, ετών 6, έρχεται στην τάξη, τρέχει στην ακγαλιά μου, μου δίνει ένα φιλί και περιμένει ανυπόμονα την σοκολάτα και μπισκότα που του ετοιμάζουμε για πρωινό.

1997 – Η Ε

Εβδομήντα χρονών και κάτι, εύσωμη, μαλλιά κατάμαυρα, με τα φρυδιά της καλά σχηματισμένα αλλά χωρίς μακιγάζ, η Ε δεν είναι ελκυστική. Είναι παντρεμένη με 3 παιδιά. Δύο από αυτά είναι παντρεμένα, και ζουν μακριά από τους γονείς. Η κόρη της παραμένει στο πατρικό της σπίτι. Ο άντρας της Ε προέρχεται άπο την νοτιοδυτική Αγγλία. Εκείνη είναι σ’αυτόν τον τόπο γεννημένη. Ο Ρ και η Ε γνωρίστηκαν στην διάρκεια του πολέμου και ο Ρ μεταφέρθηκε στο Newcastle. Η ζωή τους, από τότε, είναι τα παιδιά και το σπίτι τους. Είναι συνταξιούχοι τώρα και οι δύο, και με μεγάλη δυσκολία τα βγάζουν πέρα. Εκείνος, που δεν είναι καλά στην υγεία του, κάθεται, στην κυριολεξία, στο σπίτι. Εκείνη κάνει κομάντο και ενδιαφέρεται για το σπίτι. Είναι γείτονοι και διπλανοί μου από το 1997. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα πόσο τυχερή ήμουν. Είναι απλοί άνθρωποι και δεν μου έχουν δημουργήσει κανένα πρόβλημα. Αντίθετα, πάντα προσφέρουν την βοηθειά τους όταν έχω ανάγκη – και ποτέ δεν περιμένουν αντίκρισμα. Τους έχω απόλυτη εμπιστοσύνη. Οταν πάω διακοπές, ξέρω ότι το σπίτι μου δεν θα πάθει τίποτα. Έχουν τα κλειδιά του σπιτιού μου. Ακόμα και όταν είμαι στο σπίτι, με έχουν στο νου τους. Υπάρχουν στίγμες που νιώθω ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να τους ευχαριστήσω αρκετά.


2000 - The SurLes (Οι ΣέρΛις)

Οι ΣέρΛις είναι μία ομάδα ανθρώπον, το όνομα της οποίας είναι μία σύνθετη λέξη του Sur (Σερ) από την λέξη,Survivors, και Les (Λις) το όνομα του πρώην εργοδότη μας, που έχει απαίσιο χαρακτήρα και συμπεριφορά. Σχεδόν όλες μας δουλέψαμε στον ίδιο μέρος, και είμαστε όλες γυναίκες με μόρφωση και πείρα στους τομείς των ειδικοτήτων μας. Για κάποιο άγνωστο λόγο, αποτελούσαμε απειλή γι’ αυτόν και εκείνος, ένιωθε πως έπρεπε να μας εξουδετερώσει με όποιονδήποτε τρόπο. Για μας αυτό ήταν συστηματική παρενόχληση που διήρκησε, για μερικές από εμάς, χρόνια ολόκληρα. Η συμπεριφορά του, εκτός από παράνομη, μας έχει σημαδέψει για ολόκληρη τη ζωή μας. Εκτός από αυτήν την αξέχαστη εμπειρία, τι κοινό έχουν αυτές οι γυναίκες που τις σέβομαι τόσο πολύ; Από πού να ξεκινήσω; Εκτός από μια, η καταγωγή τους είναι από το Newcastle. Όλες έχουν μόρφωση πανεπιστημίου, αλλά δεν είναι όλες από την ίδια κοινωνική τάξη. Η πιο μεγάλη στην ηλικία είναι πάνω από 60 χρονών, η πιο μικρή είναι στα 30. Αυτό που βλέπετε – αυτό είναι. Δεν ξέρουν υποκρισία. ‘Εχουν αρχές, που λένε, και οι αρχές αυτές καθορίζουν τις πράξεις και σχέσεις τους με τους άλλους. Δεν μπορώ, τώρα, να μην αναφέρω την γενναιδωρία τους. Σε στιγμές ανάκγης, οι φίλες μου είναι πάντα κοντά να μου και προσφέρουν την βοήθειά τους με πρακτικά μέσα και με ψυχολογική στήριξη. Προσφέρουν όλα με χιούμορ. Καθαρό, αυθόρμητο χιούμορ που δεν βλάπτει κανέναν. Χρόνος μαζί τους σημαίνει ώρες γελώντας. Ποια είνα αυτά τα άτομα; Η μία είναι διευθύντρια δημοτικού σχολείου. Μία είναι εκπαιδευτική ψυχόλογος, μία είναι ποδίατρος, μία – δασκάλα, μία – καθηγήτρια, μία – γραμματέα, μια – συνταξιούχης, κ.τ.λ. Οι ΣέρΛις, έτσι, δίνουν χρώμα στην λέσχη και όνομα – Newcastle. To Newcastle, σαν της ΣέρΛις, αντιπροσωπεύει απλότητα, τιμιότητα, συνείδηση, ζεστασιά, ενδιαφέρον, ομορφιά και ζωή. Συγνώμη, πρέπει να διακόψω την συζήτηση. ‘Εχουμε (οι ΣέρΛις) ραντεβού σε λίγο. Με περιμένει μια όμορφη βραδιά .....!!!!

κείμενο Ντόροθι Ταβουλάρη, Μάιος 2008